Tim Buckley – Greetings From LA (1972)

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 33 χρόνια από τον θάνατο του Timothy Charles Buckley III (29 Ιουνίου 1975). Δυστυχώς η μάστιγα όχι μόνο εκείνης της εποχής αλλά όλων σχεδόν των μεταπολεμικών εποχών για την νεολαία βασικά, πήρε πρόωρα και αυτόν τον τόσο χαρισματικό καλλιτέχνη. Είναι μαθηματικά βέβαιο πως τα χημικά και στο μέλλον θα συνεχίσουν να αφαιρούν ζωές από νέους βασικά ανθρώπους.
Όπως ίσως γνωρίζεται κάποιοι φίλοι του Blog, είμαι καθηγητής σε σχολείο όπου εκτός των τυπικών μου υποχρεώσεων, οφείλω ως χρέος, να ενημερώσω τους μαθητές μου και για αυτό το θέμα, με την «ευτυχώς» μικρή εμπειρία που έχω. Δεν είναι εύκολο, τουλάχιστον όμως έχω την δυνατότητα να είμαι αντικειμενικός χωρίς να μπαίνω σε λεπτομέρειες και ταυτόχρονα να είμαι κάθετα αποτρεπτικός έστω και ως απόπειρα περιέργειας.
Η σχολική κοινότητα όμως έχει ακόμα ταμπού σε τέτοια πράγματα, όταν δε οι συζητήσεις μεταφερθούν από τους μαθητές στο οικογενειακό περιβάλλον (με το δάσκαλο κουβεντιάζαμε για τα ναρκωτικά) κινδυνεύεις να βρεις τον μπελά σου (που να έχεις δηλαδή και μακριά μαλλιά όπως εγώ και που να μάθουν ότι βάζεις και σε μπαρ μουσική…..πίσσα και πούπουλα).
Μόνον αν έρθουν έγγραφα από το Υπουργείο ή από άλλους κρατικούς φορείς που να επιβάλλουν κάποια γενική ηλίθια όπως πάντα ενημέρωση των μαθητών πάνω στο θέμα, επιτρέπονται ακίνδυνα οι συζητήσεις. Δηλαδή από σπάνια έως ποτέ.
Δυστυχώς τα παιδιά ζουν στο μύθο των όσων ακούν για τα ναρκωτικά, μερικά έχουν βέβαια δοκιμάσει για μαγκιά, για να «μεγαλώσουν» πρόωρα κ.λ.π. Δεν κρύβω να πω πως σε παλαιότερο μεγάλο σχολείο που ήμουν, γινόταν ανοιχτά διακίνηση υπό την ανοχή όλων την ώρα του διαλλείματος. Ουκ ολίγους μαθητές μετέφερα τότε στο ιατρείο του σχολείου λιώμα. Η κατάσταση ξεφεύγει ολοένα και περισσότερο, αλλά ουδείς μπαίνει στο κόπο να δώσει σημασία. Όταν εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα επικρατεί το κουκούλωμα έτσι ώστε να καλύψουν τους κώλους τους οι κάθε λογής προϊστάμενοι. Αυτή είναι δυστυχώς η κατάσταση, η οποία με όσα βλέπω και μαθαίνω καθημερινά είναι μη αναστρέψιμη.
Ο Tim Buckley όπως και τόσα αστέρια της εποχής, έπεσαν θύμα αυτού του χημικού κόσμου που έχει φαινομενικά διάφορες πόρτες «διαφυγής». Ουσιαστικά όμως έχει μόνο μία για τους περισσότερους… για τον Άδη.
Όσον αφορά το Lp, ήταν από τα πλέον αντιεμπορικά του, με περιεχόμενο ένα κράμα από blues, soul και funk σε μερικές στιγμές. Ξεχωρίζω το Get On Top.

Tracks:
1. Move With Me 4:52
2. Get On Top 6:32
3. Sweet Surrender 6:47
4. Nighthawkin' 3:22
5. Devil Eyes 6:50
6. Hong Kong Bar 7:07
7. Make It Right 4:10
http://www.shareonall.com/Tim_Buckley__Greetings_From_LA_moiz_rar.htm

Tim Buckley - Goodbye and Hello (1967)

Είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να ανακατεύεται με τα 60’s και να μην έχει ακούσει τον συγκεκριμένο δίσκο. Είναι επίσης αδύνατον να μην του αρέσει αφού κατά την ταπεινή μου άποψη πρόκειται για μία από της μεγαλύτερες δημιουργίες της δεκαετίας του 60. Δεν πρωτοτυπώ βέβαια με το ανέβασμά του δίσκου ωστόσο πάντα πρέπει να κρατάμε στο προσκήνιο μερικές αξίες. Συγκλονιστικό Lp από την αρχή μέχρι το τέλος από το οποίο τολμώ να διαλέξω (τι να πρωτοδιαλέξω δηλαδή) το αγαπημένο μου Pleasant Street αλλά και το Knight-Errant. Δεν νομίζω ότι χωράνε άλλες κουβέντες για τον διαχρονικό και αδικοχαμένο Tim Buckley του οποίου δυστυχώς την ίδια κατάληξη είχε και ο εξαιρετικά ταλαντούχος γιος του. Πάντως σε κάποιο άλλο δίσκο του που θα ανεβάσω, θα είμαι βιογραφικά πιο αναλυτικός για τον Tim Buckley.

Tracks:
1. No Man Can Find The War
2. Carnival Song
3. Pleasant Street
4. Hallucinations
5. I Never Asked To Be Your Mountain
6. Once I Was
7. Phantasmagoria In Two
8. Knight-Errant
9. Goodbye And Hello
10. Morning Glory

http://www.shareonall.com/Tim_Buckley_-_Goodbye_and_Hello_tzjm_rar.htm