Friday, November 28, 2008

Purple Overdose - The Salmon's Trip (Live)


Ότι στοιχεία μπόρεσα να βρω σχετικά με τους Purple Overdose τα παρέθεσα στα προηγούμενα ποστ. Ωστόσο βρήκα άλλο ένα ποστ , από μία συνέντευξη του μάνατζερ του γκρουπ Στέφανου Παναγιωτάκη, η οποία έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον. Καταρχήν επιβεβαιώνει για μία ακόμα φορά την γενικότερη σαπίλα που υπάρχει στο τόπο μας όσον αφορά την μουσική και τα κυκλώματα της. Η συνέντευξη προκαλεί στον αναγνώστη αγανάχτηση, εκνευρισμό και στεναχώρια.
Ας μου επιτραπεί να κάνω κάποια σχόλια σε όσα διάβασα σε αυτή την συνέντευξη.
Καταγράφει για παράδειγμα απλά αυτά που παρατηρούμε γύρω μας εδώ και χρόνια, όλοι εμείς που έχουμε κόψει ΜΑΧΑΙΡΙ την τηλεόραση και την σαβούρα της (βλέπω μόνο Ισπανικό ποδόσφαιρο κάθε Σαββατοκύριακο και τίποτα άλλο), τα κάθε λογής μαγαζιά νυχτερινής αποβλάκωσης (τα νταπαντουπάδικα που λέω εγώ) ή της κάθε λογής συναυλίες που γίνονται οι περισσότερες εκ των οποίων υποτίθεται προάγουν τον πολιτισμό (παράδειγμα αυτές οι καλοκαιρινές που οργανώνουν οι δήμοι, με το ατέλειωτο φαγοπότι).
Θα σταθώ σε ένα σημείο της συνέντευξης όπου ο κύριος Παναγιωτάκης λέει… «Εδώ που υποτίθεται ότι γεννήθηκε η τέχνη, έχει πεθάνει, την έχουν σφάξει»…
Επίτρεψέ μου να σου πω Στέφανε πως δεν υποτίθεται. Η τέχνη πράγματι εδώ γεννήθηκε. Αυτή η Ελληνική ράτσα είναι που ανακάλυψε την έννοια της ψυχής και τους τρόπους για να γίνεται και η τέρψη της. Συμφωνώ όμως στο γεγονός ότι εμείς πλέον ισοπεδώσαμε τα πάντα. Είναι κρίμα για ένα λαό όπως οι Έλληνες που ανακάλυψαν λέξεις όπως το Κάλος, το Κλέος που εφεύραν την τέχνη και παρήγαγαν πολιτισμό να έχουν παρακμάσει τόσο μα τόσο πολύ.
Οι Purple Overdose με την περίπτωσή τους, απλά επιβεβαίωσαν για μία ακόμα φορά αυτό που ισχύει εδώ και χρόνια στον τόπο μας. Και δυστυχώς δεν ισχύει μόνο στη μουσική. Κοιτάξτε γύρω σας και θα αντλήσετε εκατοντάδες παραδείγματα από όλες τις εκφάνσεις της ζωής.
Όσον αφορά αυτό το Ισπανικό fanzine το «Ατροπος» από την Σαραγόσα (οι πρόγονοί μας όταν πήγαν εκεί την λέγανε Κερεσός), βρήκα μερικά εξώφυλλα που και έβαλα παρακάτω. Δυστυχώς δεν έχουν κάποιο λινκ. Πάντως χρησιμοποίησαν ωραίο όνομα για τίτλο. Μην ξεχνάμε πως οι Ισπανοί είναι και αυτοί επηρεασμένοι από την Ελληνική μυθολογία ακόμα και τώρα. Κάποια στιγμή ίσως δοθεί ευκαιρία να γράψω μερικά πράγματα αναλυτικά.
«Ατροπος»… ήταν μία από τις τρεις Μοίρες. Η Άτροπος αντιπροσώπευε το παρελθόν· ό,τι έχει περάσει είναι αμετάκλητο. Εξέφρασε το αναπόφευκτο, το μοιραίο αλλά και το άτεγκτο και το δογματικό στη ζωή των ανθρώπων. Έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της
Η παρακάτω συνέντευξη αποτελεί ένα υλικό αρκετά ενδιαφέρον επειδή ακριβώς διαπερνά το μουσικό κατεστημένο της Ελλάδας και καυτηριάζει τους λόγους για τους οποίους εξαιρετικές μουσικές παρουσίες παραμένουν άγνωστες σε αυτήν τη χώρα.

Ο Στέφανος Παναγιωτάκης, μάνατζερ των ψυχεδελικών Purple Overdose, είναι ο καλεσμένος της συνέντευξης. Το παράδειγμα των Purple Overdose είναι χαρακτηριστικό για το πώς αυτή η μπάντα με 20 χρόνια πορείας στην πλάτη της, με συμμετοχή σε διάφορες μουσικές συλλογές και με ειδικά αφιερώματα σε ξένα μέσα ενημέρωσης, θάφτηκε στην χώρα που την δημιούργησε, την Ελλάδα.
Κέρη: Οι Purple Overdose είναι πολύ γνωστοί σε Αμερική, Γερμανία, Αγγλιά, Ιαπωνία, Ισπανία κ. α. Πιστεύεις ότι στο εξωτερικό οι άνθρωποι έχουν διαφορετική φιλοσοφία όσον αφορά τη μουσική;
Στέφανος: Βεβαίως. Έξω είναι αλλιώς. Έξω γεννήθηκε αυτή η μουσική. Εκεί ο κόσμος έμαθε να ακούει τέτοια μουσική. Στήριξη υπάρχει από δισκογραφικές. Υπάρχουν clubs, φεστιβάλ ψυχεδελικών συγκροτημάτων, κλπ. Υπάρχει μεγάλη κίνηση σε πολλές μεγάλες χώρες, ακόμα και στη Βραζιλία και την Ιαπωνία. Το εκτιμούν. Αυτή η μουσική είναι εγκεφαλική. Εγώ την ψυχεδελική μουσική και το progressive rock τα θεωρώ την κλασική μουσική του τώρα. Δηλαδή για παράδειγμα, κομμάτια του Μπετόβεν και του Λίστ και άλλων είναι διαχρονικά. Έτσι θα μείνει και αυτή η μουσική, γιατί οι άνθρωποι έβαλαν μυαλό, δεν είναι mainstream. Στήριξη υπάρχει μόνο έξω. Εδώ στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία απολύτως.
Κ.: Το Αμερικάνικο περιοδικό “Option” και το Αγγλικό “Bucketful of Brains” έχουν γράψει για το φαινόμενο Purple Overdose. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Timothy Gassen στο βιβλίο του “The Knights of Fuzz”, στο συγκρότημα. Μετά ακολούθησαν και μεγάλες εγκυκλοπαίδιες οι οποίες συμπεριέλαβαν τους Purple Overdose. Παρ’ όλα αυτά στην Ελλάδα δεν τους ξέρουν. Γιατί;
Σ.: Οι περισσότεροι δεν τους ξέρουν. Μπορεί να τους έχουν ακούσει σαν όνομα, αλλά τίποτα άλλο. Η μόνη στιγμή που είδα ότι το συγκρότημα πήγε να ξεκινήσει και να γίνει γνωστό ήταν όταν μας κάλεσαν στην εκπομπή του Alter, Hackers. Ενώ το site των Purple Overdose ήταν με 5 επισκέψεις το 24ωρο, όταν μεταδόθηκε η εκπομπή στην Ελλάδα, και μεταδιδόταν σε επανάληψη για αρκετές μέρες, το site μας είχε 80 επισκέψεις την ημέρα. Πρωτοφανές για εμάς. Φάνηκε ότι υπήρχε ενδιαφέρον. Μου έστειλαν e-mail και άσχετοι άνθρωποι, αλλά αυτό δεν κράτησε πολύ, ξεφούσκωσε. Δε μας κάλεσε και κάποιος άλλος, δεν έγιναν καν προτάσεις. Τίποτα. Το Ποκ & Ροκ μας στήριξε κάπως με κάποια άρθρα. Τίποτα περισσότερο από αυτά, γιατί πολλοί δημοσιογράφοι έλεγαν “μας αρέσουν οι Purple Overdose”, αλλά το βράδυ πήγαιναν στους White Stripes ή σε σκυλάδικα.

Κ.: Γιατί συμβαίνει αυτό;
Σ.: Γιατί ο ίδιος ο λαός δεν έχει πλέον κουλτούρα. Η νέα γενιά πελαγοδρομεί χωρίς μουσική ταυτότητα. Τί βλέπουν στην τηλεόραση; Άνοιξε να δεις. Τί ακούνε, στα clubs ή τους βάζουν να ακούσουν; Όλοι αυτοί οι djs ποιοι είναι; Κυκλώματα είναι όλοι αυτοί, από εταιρείες. Τους λένε “κοίταξε θα μου παίξεις αυτό, με τόσο λεφτά για να πουλήσουμε”. Τα λεφτά είναι. Τίποτα περισσότερο. Κέρδος. Δεν τους ενδιαφέρει η τέχνη. Εδώ που υποτίθεται ότι γεννήθηκε η τέχνη, έχει πεθάνει, την έχουν σφάξει. Πιάσε τον Πάυλο Σιδηρόπουλο, έναν κολοσσό για την Ελληνική ροκ. Αυτό το παιδί έτσι έφυγε. Ποιος στάθηκε δίπλα του; Έκανε κάποια δισκάκια, αλλά δεν είχε την προώθηση, να τον «βουτήξουν», να τον στείλουν έξω, να γίνει γνωστός.
Θα σου διηγηθώ μία ιστορία για τους PLJ Band. Οι PLJ Band, μετά ονομάστηκαν Τερμίτες κατ’ απάιτησιν της εταιρείας, το 1980 έκαναν έναν κορυφαίο δίσκο για τα Ελληνικά και τα παγκόσμια δεδομένα, το Αρμάγεδον. Πήραν κάποια κεφάλαια της Αποκάλυψης του Ιωάννη και τα συνδύασαν με την αγωνία της εποχής για έναν πυρηνικό όλεθρο. Είπαν πως η Αποκάλυψη του Ιωάννη μιλάει για ένα μελλοντικό πυρηνικό όλεθρο κι αν οι άνθρωποι δεν είναι έξυπνοι μπορεί να την πατήσουν.
Ο δίσκος είναι ένα αριστούργημα από την πρώτη του νότα μέχρι το τέλος. Έφτιαξαν ένα μείγμα progressive rock και ψυχεδέλιας, απόκτημα από τα λίγα. Όταν πρωτοβγήκε αυτός ο δίσκος, κορυφαίοι παραγωγοί του ραδιοφώνου και ονόματα τρανταχτά της μουσικής δημοσιογραφίας τον έκαψαν, τον έθαψαν κυριολεκτικά. Είπαν πως ο κιθαρίστας τους ο Μιτζέλος μιμείται τον κιθαρίστα των Gong, τον Steve Hillage. Τα παιδιά αυτά δεν είχαν καμία σχέση με τον Steve Hillage. Άλλη η μουσική αυτού και άλλη αυτών. Εγώ όταν πήρα και άκουσα το δίσκο χάρηκα για την πατρίδα μου, που έβγαλε αυτό το αριστούργημα. 500 αντίτυπα κυκλοφόρησαν μόνο. Έξω ο δίσκος έγινε διάσημος. Σήμερα πωλείται 200 και 300 ευρώ, αν τον βρεις. Αυτά τα παιδιά πήγαν άπατα. Τους υποχρέωσε η εταιρεία τους, η PolyGram, να αλλάξουν όνομα και να τραγουδούν στα Ελληνικά, γιατί μέχρι τότε ο στίχος ήταν αγγλικός.
Το 1984, τους κάλεσαν, μέσω της εταιρείας τους, οι Αμερικανοί να ανοίξουν, μαζί με άλλους κιλλετέχνες, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Los Angeles. Δεν έγινε ποτέ, γιατί δεν τους το είπαν. Αυτή η πρόσκληση ήρθε στην Ελλάδα και πνίγηκε. Δεν ξέρω τους λόγους. Κι άλλα συγκροτήματα παραμένουν θαμμένα. Δεν υπάρχει μέλλον. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει ποτέ αυτό, γιατί η νοοτροπία του Έλληνα είναι αυτή. Ο Έλληνας έγινε εύκολη ράτσα πια. Ανοίγει το στόμα του και καταπίνει ό,τι του δώσουν. Εύπεπτα πράγματα. Ορθάδικα, χοροπηδάδικα. Δεν είναι για κάτι περισσότερο.

K.: Ας γυρίσουμε λίγο στο παράδειγμα των Purple Overdose. Διάβασα ότι το Ισπανικό περιοδικό “Atropos” έγραψε ότι “πιθανότατα είναι το καλύτερο ψυχεδελικό συγκρότημα του κόσμου. Αλλά δυστυχώς δεν είναι Άγγλοι”. Γιατί το περιοδικό έκανε ένα τέτοιο σχόλιο;
Σ.: Γιατί αν ήταν Άγγλοι θα είχαν προώθηση. Θα τους είχε βρει μια δισκογραφική εταιρεία. Στο εξωτερικό είναι δεκάδες οι δισκογραφικές που ειδικεύονται στην ψυχεδέλεια και βάζουν κάτω από τα φτερά τους αυτούς τους νεοσσούς. Η δισκογραφική θα τους προωθούσε, θα τους έκλεινε συναυλίες, κλπ. Αυτή είναι η ατυχία μας, ότι είμαστε Έλληνες.
Κ.: Τί πρέπει να έχει μια Ελληνική ροκ μπάντα για να μπορέσει να προωθηθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης;
Σ.: Δε χρειάζεται να έχει κάτι συγκεκριμένο. Υπάρχουν Ελληνικές ροκ μπάντες οι οποίες προωθούνται καλά αυτή τη στιγμή. Είναι όμως mainstream. Δεν προσφέρουν κάτι περισσότερο. Αυτό ξέρω εγώ. Τα κάποια ποιοτικά είναι καταδικασμένα εκ των προτέρων. Το mainstream, π.χ. Πυξ-Λαξ, θα προχωρήσει, λόγω στίχου κυρίως, ξέρεις, «έφυγε η καλή μου, είμαι μόνος, κλαψ-κλαψ, κλπ.».
Κ.: Πώς κρίνουν οι δισκογραφικές εταιρείες το υλικό που έχουν στα χέρια τους;

Σ.: Έχεις δει αυτούς που είναι στις δισκογραφικές εταιρείες; Τα αυτιά των εταιρειών αυτών τα έχεις δει ποτέ; Το βράδυ μπορεί να τους δεις στην Βανδή με τις κοπελιές τους. Θα πάνε στην Βανδή, θα πάνε στα ορθάδικα, θα τους δεις να χορεύουν τσιφτετέλι πάνω στα τραπέζια και την επόμενη μέρα το πρωί να συζητάνε για το τί θα κάνουν με κάποιον δίσκο, π.χ. των Purple Overdose. Αηδίες και ξεράσματα για να περνάει η μέρα, να βγάζουν τα λεφτά τους. Κι αν δούνε κανένα κοριτσάκι, τού βάζουν ένα κοντό φουστάνι και το κάνουν το νέο αστεράκι. Αλλά είναι μάταιο γιατί δε βγαίνει τίποτα με αυτούς. Δεν έχουν ταλέντο. Κενοί άνθρωποι είναι. Άρπα-κόλα και κονόμα.
Κ.: Πιστεύεις ότι ο Αγγλικός στίχος είναι ένα πρόβλημα;
Σ.: Ο Ελληνικός στίχος σίγουρα είναι πιο εύκολος. Όλοι μας δυσκολευόμαστε με τον Αγγλικό, αλλά τα ξένα συγκροτήματα τα ακούμε, τα δικά μας όχι. Τα δικά μας τα θεωρούμε χαζά. Στενοχωριέμαι, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
Κ.: Η εταιρεία που κυκλοφόρησε τους δίσκους των Purple Overdose γιατί δεν τους βοήθησε αρκετά;

Σ.: Ήταν η Pegasus. Ένας άνθρωπος ήταν ουσιαστικά, ο Πέτρος ο Κουτσούμπας, ο οποίος είχε το An Club. Έκανε ωραία κίνηση τότε στα μέσα της δεκαετίας του ‘80. Βοήθησε κι άλλες μπάντες όχι μόνο τους Purple Overdose. Κάποια καλά συγκροτήματα πετάχτηκαν από εκεί. Προσπάθησε κι αυτός με τα λίγα λεφτά που είχε να τους βοηθήσει κι έκανε καλή δουλειά. Καλά εξώφυλλα, προσεγμένες εκδόσεις, καλές ηχογραφήσεις, με καλούς ηχολήπτες. Όσο μπορούσε να προωθήσει, προώθησε. Τί να κάνει όμως περισσότερο; Ίσως θα μπορούσε. Ίσως δεν ήξερε τί θησαυρό είχε στα χέρια του.
Αργότερα, τον κορυφαίο δίσκο τους, Reborn, τον έβγαλε η Action. Τί είναι η Action; Action= Δήμος Δαλαμάγκας. Ο Δήμος Δαλαμάγκας έχει ένα δισκάδικο στην οδό Αραχώβης, το Action. Από αυτά που βγάζει στο δισκάδικο, το υστέρημά του, έβγαλε και μερικά Lps και άλλων συγκροτημάτων, όπως των Will-o-the Wisp, Yesterday’s Thoughts, Cardinals, κλπ. Όσο μπορούσε στήριξε κι αυτός. Να σκεφτείς ότι το Reborn κυκλοφόρησε το 1999 σε 2.000 αντίτυπα και τα τελευταία πουλήθηκαν πριν λίγες μέρες. Ό, τι έδωσε έξω όμως, έφυγε αμέσως.
Το δισκάκι αυτό στο εξωτερικό πήρε 10. Όποιο έντυπο ή ραδιοσταθμός του έκανε κριτική του έβαζε 10 χωρίς να το σκεφτεί. Έγραψαν μάλιστα ότι αποτελεί ένα αριστούργημα της σύγχρονης ψυχεδέλειας. Στην Ελλάδα, ναι μεν, πήρε καλούς βαθμούς, θεωρήθηκε κορυφαίο, αλλά μέχρι εκεί. Το μόνο που αποκόμισε ήταν μία πρόσκληση στο Rock wave. Φυσικά γι’αυτό μεσολάβησε ένας φιλαράκος, ο Χρήστος ο Δασκαλόπουλος, και έπαιξαν τα παιδιά, όπου νομίζω ότι ήταν ό,τι καλύτερο ακούστηκε εκείνη την ημέρα.
Κ.: Και φτάνουμε στο Rock wave του 1999. Μιχάλης Δ., Ονειροπαγίδα, Purple Overdose, Mercury Rev, Deus και Blur έπαιξαν τότε. Τί αντίδραση είχε ο κόσμος με τους Purple Overdose;

Σ.: Ο κόσμος χάρηκε. Χειροκροτούσε. Ήμουν μπροστά και το έβλεπα. 13.000 κόσμος ήρθε από νωρίς για να δει τους Purple Overdose. Όμως, είχε γίνει κάποια κίνηση. Το Ποπ & Ροκ βοήθησε, είχε βγει και ο δίσκος Reborn. Οι Purple Overdose έπαιξαν μες το μεσημέρι, 17:30. 13 Ιουλίου, έβραζε ο τόπος. Το set των 29′ και 36” ήταν ό,τι καλύτερο έχω ακούσει στη ζωή μου.
Κ.: Μετά από αυτή την εμφάνιση δεν υπήρξε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον;
Σ.: Ένα πράγμα να σου πω μόνο. Ενδιαφέρθηκαν οι Mercury Rev και ο μάνατζερ της εταιρείας τους να έρθουν να μας γνωρίσουν. Δεν ξέρεις τί πόρτα μπορεί να άνοιγε εκείνη τη στιγμή. Δεν επέτρεψαν όμως οι διοργανωτές. Η Didi Music! Η Didi Music! Δεν επέτρεψαν την επαφή των Ελλήνων με τους ξένους, ούτε γι’ αστείο. Να βράσω τα αρχικά της εταιρείας τους, Didi, δηλαδή «Δικαίωμα Διάβασης». Σκατά. Εκμετάλλευση και τίποτα περισσότερο. Τα Ελληνικά γκρουπς που έπαιξαν σε όλα τα Rock wave φέστιβαλς, δεν πήραν δεκάρα. Μόνο οι Πυξ-Λαξ. Γιατί όπως, μου είπαν οι υπεύθυνοι της Didi, «αυτοί κύριε Παναγιωτάκη είναι η οντότητα στο Ελληνικό ροκ». Κατάλαβες τώρα;
Κ.: Με ποιο δικαίωμα;
Σ.: Είχαν βάλει ένα διαχωριστικό. Στη μία μεριά μέναμε εμείς, τα αραπάκια, (οι Ελληνικές μπάντες) και στην άλλη μεριά οι ξένοι. Προσπάθησαν οι Mercury Rev να συναντήσουν τους Purple Overdose και δεν τους άφηναν να περάσουν, τους έλεγαν ότι «απαγορεύεται η είσοδος». Τούς έδιωξαν τους Εγγλέζους.
Κ.: Η μετά Rock wave περίοδος πώς σχηματίστηκε για τους Purple Overdose;
Σ.: Κάναμε συναυλίες, αλλά χρήματα ανάλογα με την αξία μας δεν παίρναμε ποτέ. Πολύ λίγα. Αν βγάζαμε από κάποιες συναυλίες χρήματα, σήμερα θα είχαμε έναν κουμπαρά να μπούμε στο studio να κάνουμε τον καινούργιο δίσκο, αλλά δεν έχουμε τίποτα. Υπήρξε πολύ ατυχία.
Κ.: Τα live stages σας βοήθησαν καθόλου;
Σ.: Έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τις αίθουσες. Οι αιθουσάρχες είναι άνθρωποι που τους ενδιαφέρει μόνο η αρπαχτή. Βλέπουν το κάθε παιδί που πάει να ακούσει μουσική σαν ευρώ και τίποτα περισσότερο. Οι ίδιοι δεν έχουν καμία μουσική παιδεία. Έχουν ακούσει κάτι Led Zeppelin, κάτι Rory Gallagher και λίγους Pink Floyd για να θεωρούνται cult και νομίζουν ότι έχουν πιάσει το θέμα.
Για παράδειγμα το Gagarin, τη χώρα του δεν τη στήριξε. Φέρνει απ’ έξω ονόματα, πολλές φορές φόλες, και χρησιμοποιεί Ελληνικά supports, στα οποία δε δίνει φράγκο. Και στο Ρόδον τα ίδια ήταν. Όταν έπαιξαν οι Purple Overdose με τους Porcupine Tree, δεν τους άφησαν ούτε σε καμαρίνι να πάνε. Τους είχαν σε κάτι σκάλες, με μια μπύρα, ενώ οι άλλοι απολάμβαναν τα πάντα. Αργότερα εγώ διαπίστωσα ότι το Ρόδον είχε καμαρίνια για όλους. Όταν το γρουπ έπαιξε με τους Electric Prunes, στο ίδιο μαγαζί, είχαν καμαρίνια κατ’ απαίτησιν των τελευταίων.
Τότε στη συναυλία του Ρόδον με τους Electric Prunes, όταν ρωτήθηκαν οι Purple Overdose από τους δημοσιογράφους για το πώς νοιώθουν που θα έπαιζαν με μία τέτοια μπάντα, είπαν ότι είναι περήφανοι που θα έπαιζαν με τους master τους, γιατί δάσκαλοι από το παρελθόν ήταν. Όταν ο αρχηγός των Electric Prunes το άκουσε απάντησε “εμείς δάσκαλοι αυτών; Αυτοί είναι ένα σχολείο από μόνοι τους”. Μεγάλη κουβέντα που μία δισκογραφική εταιρεία στην Ελλάδα να την άρπαζε θα μπορούσε να μας είχε απογειώσει. Γιατί ίσχυε αυτό. Η χάρη τους έχει φτάσει μέχρι τη Νέα Ζηλανδία και την Ιαπωνία. Άλλο Ελληνικό συγκρότημα δεν έχει φτάσει τόσο μακριά. Δηλαδή, αυτοί που σήμερα απολαμβάνουν τους Λυκαβητούς, τα χοντρά λεφτά , το Σταυρό του Νότου, που παίζουν ολόκληρες βδομάδες, ούτε στην Τουρκία δεν είναι γνωστοί, στα διπλανά σύνορα. Για να μη μιλήσω για το άνδρο της ντροπής της Ελληνικής ροκ, το Σταυρό του Νότου. Εκεί δε μας ήθελαν γιατί άκουσαν ότι τα τραγούδια μας τα παίζαμε πολλή ώρα. Όμως, ξένα συγκροτήματα, τωρινά, που ακούνε τους δίσκους των Purple Overdose στέλνουν τα διαπιστευτήριά τους. “Αν δεν ήσασταν εσείς”, λένε “εμείς δε θα εμπνεόμασταν”. Τέτοια λόγια μου στέλνει ο Σουηδός και ο Δανός που δεν τους ξέρω καν, αλλά βλέπεις, μόνο οι Όναρ και οι Πυξ-Λαξ είχαν passport για τον Σταυρό του Νότου.
Οι Purple Overdose δεν πήραν ποτέ αυτό που πραγματικά τους άξιζε. Κι ούτε πρόκειται να το πάρουν.

Κ.: Γιατί δεν το κυνηγήσατε στο εξωτερικό; Γιατί δεν κάνατε κάποια συναυλία έξω;
Σ.: Δεν είχαμε κάποια πρόσκληση να πάμε να παίξουμε στο εξωτερικό. Μπορεί έξω οι Purple Overdose να είναι αποδεκτοί, αλλά κανείς δεν τους κάλεσε. Πολύ παράξενο. Και στην Ελλάδα, ελάχιστες συναυλίες έκαναν. Για παράδειγμα, πήγαν στη Θεσσαλονίκη να παίξουν και τους έκλεψαν. Στο τέλος δεν τους πλήρωσαν και αναγκάστηκαν να βάλουν και από την τσέπη τους. Ξεφτίλα μεγάλη.
Κ.: Πιστεύεις πως αν είχατε κυνηγήσει περισσότερο κάποιους «δρόμους» θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα σήμερα;
Σ.: Δεν είμαι σίγουρος. Όταν δεν έχουμε τη βοήθεια των ραδιοφωνικών παραγωγών! Να σκεφτείς ότι στο ραδιόφωνο μας καλούσε μόνο ένας άνθρωπος, ο οποίος στην εκπομπή του έπαιζε μόνο κλασικό ροκ και heavy metal, ο Αλέξανδρος Ριχάρδος. Πήγαμε 2, 3 φορές. Ο ίδιος βέβαια έπαιζε τη μουσική μας, αλλά και πάλι τα τραγούδια δεν τα έπαιζε ολόκληρα, τα έκοβε. Αν ο ακροατής δεν ακούσει όλο το τραγούδι των Purple Overdose δεν μπορεί να καταλάβει τί είναι οι Purple Overdose. Όταν τα κόβεις, δεν μπορεί ο άλλος να ακούσει αυτή τη μαγεία. Γιατί οι Purple Overdose είναι ουσιαστικά μουσική. Οι στίχοι έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Η μουσική είναι μαγική. Άλλο Ελληνικό συγκρότημα δεν μπορεί να παίξει έτσι. Κουβαλάν όλα αυτά τα ’60s επάνω τους και τα αποδίδουν προσθέτοντας και δικά τους στοιχεία.

Κ.: Με τέτοια σημαντική πορεία γιατί τελικά το συγκρότημα πήγε άπατο στην Ελλάδα;
Σ.: Λόγω της αδιαφορίας των ΜΜΕ, των ραδιοφωνικών παραγωγών, των δισκογραφικών εταιρειών και των αιθουσών. Τα παιδιά έχουν ετοιμάσει έναν δίσκο που ακόμα δεν ξέρω αν κάποιος θα τον κυκλοφορήσει. Σ’αυτόν το δίσκο θέλουν να γράψουν ένα χέσιμο για όλους αυτούς. Τον αφιερώνουν σε όλους αυτούς που τους πίκραναν, που δεν πίστεψαν σε αυτούς, που δεν τους βοήθησαν, που δεν τους πλήρωσαν, που δεν τους έπαιξαν στο ραδιόφωνο. Σε όλους αυτούς θα το αφιερώσουν. Στον αιθουσάρχη, το δημοσιογράφο, το ραδιοφωνικό παραγωγό που επί 20 χρόνια τους έκλεβαν κυριολεκτικά. Τους έπιναν το αίμα. Πώς; Δεν τους πλήρωσαν ποτέ με αποτέλεσμα μα μην έχουν ένα φράγκο να κάνουν έναν δίσκο.
Στα περιοδικά δε, δεν είχαν ποτέ ένα εξώφυλλο. Συγκεκριμένα στο Ποπ & Ροκ, που είχα μιλήσει κάποτε, μου είπαν πως τα εξώφυλλα είναι προαγορασμένα από τις εταιρείες. Για τους Purple Overdose δεν υπήρχε χώρος. Ούτε το όνομά τους δεν είχε γραφτεί ποτέ σε εξώφυλλο. Μόνο τα fanzines τους βοήθησαν και ειδικότερα το TimeMazine από την Τρίπολη.
Στην Ελλάδα δεν πιστεύει κανένας. Μόνο οι ίδιοι (οι ίδιες οι μπάντες) πιστεύουν σε τέτοια συγκροτήματα. Κανένας άλλος δε χαλάει φαιά ουσία. Κι άλλες μπάντες θάψανε, όπως τους Villa 21, τους Yell-o-Yell. Τα καινούργια συγκροτήματα δεν πρόκειται να τα βοηθήσει κανείς. Ποια εταιρεία θα τα βοηθήσει; Η εταιρεία που έχει όλα αυτά τα σκυλο-ποπ ονόματα; Γιατί μόνο η σκυλο-ποπ μουσική περνάει σήμερα. Όλοι αυτοί οι ατάλαντοι, Φοίβοι, Πλιάτσικες, Καρβέλες, κλπ.!
Κ.: Μετά από όλες αυτές της κλειστές πόρτες, τί έχει μείνει στους Purple Overdose; Πικρία ή αδιαφορία;
Σ.: Οι ίδιοι είναι πικραμένοι. Εγώ αυτό διακρίνω στις κουβέντες τους. Μία απογοήτευση και μία πικρία. Τίποτε άλλο. Λίγες είναι οι καλές στιγμές που θυμόμαστε κι αυτές διαδραματίστηκαν στα παρασκήνια ή σε κανά δυο συναυλίες. Από κει και πέρα, τίποτα. Υπάρχει πίκρα. Ένα παράπονο των Purple Overdose είναι ότι το κοινό τους δεν τους βοήθησε στις συναυλίες. Για παράδειγμα, αυτοί που αγόραζαν τους δίσκους δεν έρχονταν στις συναυλίες και είχαμε πρόβλημα.
Εγώ πάντως είχα την τύχη να είμαι μαζί με ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του πλανήτη, ως φίλος και συνεργάτης. Αυτό λέω.
Tracks:
01 Reborn
02 Blank Empty Space
03 You Lose It
04 (Shady Reflections At The) Magic Forest
05 (Its A) Fortune Teller
06 Sail On Your Wings
07 Pulsating The Door Of My Dreams
08 My Little Elf

9 comments:

Somewhere Back In Time said...

Την είχα διαβάσει και παλιότερα αυτή τη συνέντευξη και ομολογώ οτι ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Για κάποιες μπάντες όντως το γεγονός οτι ήταν 'Ελληνες, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τη μη αναγνώρισή τους και "παραέξω".

Για να είμαστε δίκαιοι πάντως, υπήρξαν πάρα πολλές μπάντες του εξωτερικού που ομοίως έμειναν στην αφάνεια.

Psicodelia pura said...

CONGRATULATIONS MAN FOR THE 100.000 VISITS!!!! YOU'RE DOING A GREAT WORK!

psych-Spaniolos said...

Usted está haciendo el trabajo muy bueno también.
Mucho gracias amigo

psych-Spaniolos said...

Πράγματι υπήρξαν πολλές μπάντες και έξω με τα ίδια ή ίσως και σοβαρότερα προβλήματα. Αλλα δεν είναι το ίδιο με μας. Άσε που αυτοί είχαν ανέκαθεν αναριθμητες μπάντες.Εκεί ρε γαμωτο οι ευκαρίες υπάρχουν, εδώ τι γίνεται? Εκεί υπάρχουν οι επαΐοντες που ασχολούνται σοβαρά με το αντικείμενο. Εδώ?
Και εκεί σε πολλές περιπτώσεις τα ίδια ίσχυαν με τις εταιρείες, όμως βγήκαν ανεξαρτητες που στηριξαν σοβαρα την ολη κατασταση γιατί μπόρεσαν. Υπήρχαν τα χρήματα. Υπήρχε ίσως και το αγοραστικό κοινό. Θυμαμαι την Rough Trade που ξεπεταξε αρκετα γκρουπ που υπο άλλες συνθηκες θα ηταν στην πληρη αφανεια π.χ. οι This Heat με τον τρομερο (για μένα) δίσκο Deceit, τον οποίο θα ήθελα κάποια στιγμή να ανεβασω.

Anonymous said...

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΟΥΡΘΑΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΠΟΛΛΑ.ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΑΚΡΕΣ ΓΙΑ ΠΡΟΩΘΗΣΗ (ΒΛΕΠΕ ''ΦΑΝΤΗΣ ΜΠΑΣΤΟΥΝΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΣΟΙ'' ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 80,ΜΟΡΚΑ ΠΙΟ ΠΑΛΙΑ, psycho με την φοβερη εκτέλεση του psycho killer κλπ κλπ)αλλα και οι φοβερές δισκοκριτικές του ποπ και ροκ οπου ολοι οι δισκοι που θαβανε και γαυτους ηταν αχρηστοι αυτη την στιγμη σε ποσοστο 80% ειναι συλλεκτικοι.Αυτη ειναι η ελλαδα δυστυχως.800 χρονια πισω απο την ευρωπη.Δεν αλλαζουμε δυστυχως...ας υπαρχουν τουλαχιστον καποιοι ρομαντικοι νοσταλγοι του rock'n'roll που αντεχουν ακομα να ακουνε οτι ακουνε και λενε τα πραγματα με το ονομα τους.΄΄Δυσκολοι καιροί για πριγκηπες΄΄
Δημητρης ο πρωην εκπαιδευτικος και νυν στρατιωτικός!!!!!!!!!

psych-Spaniolos said...

Εγώ Δημήτρη χαιρομαι ειλικρινα που υπαρχουμε ακόμα μερικοί και το χαιρόμαστε αυτό το rock'n'roll. Μπορεί να μείναμε λίγοι, μα δε πειράζει. Τουλάχιστον έχουμε την ευκαίρία και λόγω αυτού του ασήμαντου μπλογκ να βρισκόμαστε, άγνωστοι ανθρωποι μεταξύ μας, και να λέμε μερικά πράγματα. Σκόρπιοι μεν είμαστε απο δω και απο κει αλλά υπάρχουμε. Αυτό προσωπικά μου φτάνει και με ευχαριστεί. Έχω την εντύπωση πως αν είμασταν πολλοί θα είχαμε ξεφτίσει. Μπας μωρέ και είναι καλύτερα έτσι?
Και να ρωτήσω ρε Δημήτρη αυτοί που γενικά όπως πολύ σωστά είπες θαβανε ότι δε γουστάρανε ή ότι δεν τους έστελναν οι εταιρείες ΤΣΑΜΠΑΝΤΑΝ να παίζουν στις εκπομπές τους, τι παιδεία είχαν? Είχαν σπουδάσει πουθενα μουσικοκριτκοί και δεν το έμαθα? Αν ναι που να πάω και γω. Γρατζουνούσαν μήπως καμία κιθάρα, το παίζανε μουσικοί οπότε καταλάβαιναν τί έπαιζε ο ένας και ο άλλος για να κρίνουν? Ξέρανε τόσο πολύ καλά την Αγγλική ή την Αμερικάνικη κουλτούρα για να μου κάνουν για παράδειγμα κριτική σε δίσκους του Zappa? Είχαν όλοι τόσες άκρες να έχουνε ακούσει εκατοντάδες δίσκους για να βρουν άκρη. Γαμώ τη τρέλα μου δηλαδή, ακούω 60'ς σχεδόν 30 χρόνια και ακόμα βρίσκω πράγματα που αισθάνομαι ΠΑΝΤΕΛΩς άσχετος. όλοι αυτοί πότε πρόλαβαν να ψαχτούν και να ακούσουν? Στο χωριό τους τα άκουγαν? Και προσθεού δεν μιλάω για τις εξαιρέσεις. Μιλάω για τους υπόλοιπους που γράφανε κάθε λογής μαλακία.
Εγώ στο ΠΟΚ και ΡΟΚ που ανέφερες θυμάμαι σαν ωραιότερο άρθρο αυτό με τίτλο...ΦΛΩΡΙΝΙΟΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΗΤΕΡ ΧΑΜΕΛ....μετά από αυτό δεν θυμάμαι άλλο παρόμοιο σε αυτό το περιοδικό. Το αγοράζαμε όμως σαν τρελλοί διότι ήταν η μόνη διέξοδος στο αδιέξοδο.

Anonymous said...

Ωραιο θεμα ανοιξατε με αφορμη τους P.O.Για τους τελευταιος να πως πως υπαρχει και η σκοτεινη πλευρα.Πολλα εχουν ακουστει για την συμπεριφορα του γκρουπ και ιδιαιτερα του leader τους.Ο Δημος(φιλος εδω 15 χρονια σχεδον) αναμεσα στους πειρατες που εβγαζε εβγαλε και το Reborn που οντως ειναι το κορυφαιο τους album και ενα απο τα καλυτερα neo-psych που εχω ακουσει.Αλλα...Υστερα απο το περας των υποχρεωσεων με την μπαντα (που ειχε ηδη μετανιωσει) αποφασισε ποτε ξανα.Ο λογος?Το γνωστο...money makes the world go round...Mε τον Καραθαναση που συνεργαστηκαν καποιοι απο τους P.O παλι τα ιδια.Ξερεις φιλε σπανιολε τι ειπε ο Νικος μετα απο την συνεργασια τους?Το προφανες...Ποτε ξανα.

Σε ολα τα πραγματα υπαρχουν δυο οψεις.Ετσι και στην περιπτωση των P.O δεν μπορει να φταιγαν ολοι οι αλλοι.

Ολοι ξερουμε σε τι κοσμο ζουμε.Ολοι ειμαστε ρομαντικοι οσον αφορα την ζωη των αλλων.Ειμαστε ομως κυνικοι μεχρι το κοκκαλο οταν αφορα την δικια μας ζωη.Ειλικρινα οταν διαβαζω μουσικους σε συνεντευξεις να μιλανε για "τεχνη","αξια"."δημιουργια" κτλ παντοτε ξεχνουν να αναφερουν την βασικη αφορμη που ξεκινησαν:Tα λεφτα και βεβαια το πιο ρηχο τις γκομενες.

Κανενας δεν ειναι αγιος σε αυτη την ιστορια.Ισως σε αυτο το αλισβερισι αυτοι που φερουν ευγενεια στην τελικη να ειμαστε εμεις οι καταναλωτες οι receivers που λεει και μια παλια ψυχεδελίκη μπαντα απο το Αμερικα.

Για τους κριτικους τωρα.Ειλικρινα με το ξεσπασμα του ιντερνετ εχει πλεον μεγαλυτερη βαρυτητα η τελικη βαθμολογια του rateyourmusic παρα του allmusic.Mεσα σε αυτη την ψηφιακη μαυρη τρυπα η εξειδικευση οσον αφορα τις κριτικες επαψε να ισχυει.Ο κριτικος εχασε την δυναμη που ειχε.Την απεκτησε ο ιδιος ο ακροατης.Ακουγεται πανκ αλλα θεωρω πως ετσι ειναι.Προχτες φιλε σπανιολε εγραψες πως με το ξεπεταγμα του internet επαψες να αγοραζεις περιοδικα.Πλεον δεν ειχες καποιον καθοδηγητη για να κατευθυνει την ψυχεδελικη αναζητηση σου.Εσυ πλεον καθοσουν μπροστα και εκανες τα κουμαντα.Κι οταν λεω εσυ εννοω ολους μας.

Θυμαμαι το 94 ειχε βγει το Grace του Jeff Buckley.Καμια σχεση με αυτα που ακουμε εμεις εντουτις εξαιρετικος δισκος που καταλαβαινεις την σπουδαιοτητα του με το πρωτο ακουσμα.Ο κριτικος στο Ποκ & Ροκ του εδωσε 7.Νομιζω ηταν ο Περδικης.7 λοιπον που μεταφραζεται ως ψιλομετριο.Μου ειχε κανει τρομερη εντυπωση απο τοτε.

raul said...

Thankx for this killer live!!!!

Great Purple Overdose !!!

Anonymous said...

Σήμερα και τυχαία βρέθηκα στο blog σου. Καταρχήν συγχαρητήρια. Μου άρεσε πολύ κυρίως θεματικά. Απλά πλησιάζω τα 60 χρόνια ζωής και με τη μουσική αυτή μεγάλωσα. ήμουν από τους ελάχιστους τυχερούς Έλληνες που οι γονείς τους άκουγαν μετά μανίας rythm 'n' blues και το πέρασαν στα παιδιά τους. Τα υπόλοιπα ήλθαν αβίαστα.
Για τους P O τι να πω. Είμαι κάτοχος 2 από τα 500 εκείνα αντίτυπα αλλά και της κασέττας που κυκλοφόρησε το fanzine Psychagogos στα τέλη της 10ετίας του 80 (νομίζω). Απορώ όμως με τις απορίες που διατυπώνετε για την αποτυχία των ΡΟ. Σε ποιο κοινό απευθυνόντουσαν. Στο Ελληνικό. Ποια παιδεία υπήρχε εδώ για την ψυχεδελική μουσική. Καμία. Γενικά η παιδεία πάνω στη rock μουσική είναι και ανύπαρκτη γενικά και ελαττωματική στις περιπτώσεις που υπάρχει.
Εδώ στο τόπο αυτό που έχει καταστραφεί η λέξη Blues που την λέξη (και όχι βέβαια το νόημα) Psychedelia περιοδικά σαν το Pop Rock χρησιμοποίησαν "αιώνες" μετά την δημιουργία της και τα μουσικά γούστα ρύθμιζε ο Κος Πετρίδης κάθε απόγευμα φροντίζοντας να πλασάρει ότι πιο ευκολοχώνευτο υπήρχε, ποτέ δεν υπήρξε ελπίδα. Αν δεν στηριζόσουνα στο δικό σου αυτί και το ανοιχτό σου πνεύμα ήσουν κατεστραμμένος μουσικά.
Το νόημα αυτό το έπιασα πολύ νωρίς, από το βράδυ εκείνο του Απριλίου του 1967 που φάγαμε το βρωμόξυλο στο γήπεδο της λεωφόρου που είχαμε πάει να ακούσουμε τους πραγματικούς Rolling Stones. Εκείνους ξέρετε με τον Brian Jones στη σύνθεσή τους.

Πολλά φιλιά και καλά ακούσματα

Φώτης